ที่ทำงานทุกวันนี้เพื่อลูก เพื่อครอบครัวอยู่รอด และให้ลูกได้มองว่า เราน่ะสู้  เหตุที่จุดประกายให้ฮึดสู้ เพราะเมื่อก่อนจนมาก
และก็อาศัยทั้งลูกทั้งเมีย      ถ้ามีคนจ้างไปทำงานก็ไปกับเขา     เราก็จับจอบไปด้วยทุกวัน    เรียกได้ว่าแม้ขาเราไม่สมบูรณ์
แต่ก็สามารถทำได้มากกว่าคนปกติอีก บางครั้งก็ไม่คิดว่าตัวเองพิการ  คนเราถ้าไปคิดใส่ใจมันจะเป็นอีกอย่าง เราเกิดท้อแท้
ไปซะ เราก็ทำไม่ได้ ท้อแท้ก็ไม่ดี ไปบางหมู่บ้าน เขาไม่เคยเห็นเราขับรถไถ เขาก็ต้องออกมาดู มาดูเยอะพอสมควร เห็นคน
ขาไม่ดีขับรถได้ เขาชื่นชม ส่วนความตั้งใจในอนาคตก็คือ อยากเปิดไร่ให้คนเข้ามาศึกษาหาความรู้จากงานของเรา ซึ่งคงจะ
เป็นสิ่งที่ภาคภูมิใจที่สุด


ความรู้สึกที่มีต่อองค์ประธานมูลนิธิสายใจไทยฯ
ภาคภูมิใจ ที่ท่านไม่ได้ทอดทิ้งทหารผ่านศึก และดีใจมากที่สุด คือทุกวันนี้ ที่เราอยู่มาได้ ก็ขอถวายพระพรท่าน   ขอให้ท่าน
ปกป้องรักษาเราไปนานๆ จะได้มีความสุข ให้ประเทศชาติเจริญรุ่งเรือง ขอให้พระชนมายุท่านจงเจริญต่อไป


ภรรยาของสิบโทบุญลือ พัดมณี
ความรู้สึกที่เห็นเขาทำงานเหนื่อยทุกวันนี้ ก็ดีใจค่ะ เราแบ่งงานกันทำ ช่วยกันทำ แฟนก็ขับรถไถ ก็พาคนงานมาไร่ มาดายหญ้า
ลูกก็เข้าไร่อ้อย แม่ก็เข้าไร่ยาง ซึ่งเขาไม่เคยท้อแท้เลยค่ะ เราให้กำลังใจกันคือคุยกันไป ช่วยกันไปตลอด


ลูกชายทั้งสองของสิบโทบุญลือ พัดมณี
ความรู้สึกเกี่ยวกับพ่อ คือ ภูมิใจพ่อ ดีใจกับพ่อ ที่พ่อสู้ชีวิตมาถึงขนาดนี้ ทุกวันนี้ช่วยพ่อขับรถไถ แบ่งเบาภาระพ่อ ความรู้สึก
เวลามองพ่อ คือ เขาทำงานดี ผมภูมิใจกับพ่อมาก พ่อสอนทุกอย่าง ขับรถ ทำไร่อ้อยไร่มัน ช่วยพ่อได้ความรู้เยอะ